De Sant’Agostino Kerk wordt ook wel Beato Antonio Kerk genoemd en staat aan het centrale plein Piazza del Risorgimento in Amandola. Het is de belangrijkste en bekendste kerk van de gemeente. Delen van de oorspronkelijke constructie uit het allervroegste begin van de 14e eeuw zijn nog zichtbaar.
Sant’Agostino Kerk Amandola
Adres, openingstijden en toegangsprijs
Adres: Via Cappuccini 1 – Amandola. Telefoon: +39 0736847530 of 3331398699.
Geschiedenis en beschrijving
De Agostijner Kloosterorde zetelt al sinds 1301 op de huidige plek. De primitieve hermitage ontwikkelde zich dankzij privé-donaties en gemeentegelden tot een klooster met een kloostergang en een monumentale kerk.
De eerste grote uitbreiding vond plaats rond de eeuwwisseling van de 14e en 15e eeuw. Tussen 1606 en 1612 werden de barokke versieringen toegevoegd. Malpiedi schilderde de fresco’s die de door de Zalige Antonio volbrachte wonderen als thema hebben. Tussen de 1758 en 1782 werd de façade aan de zijde van het plein door de architect Pietro Maggi verder naar voren gebracht. Ook werd in die tijd het interieur opnieuw, in een neo-klassieke stijl, ingericht.
Nadat het plein in de 19e eeuw heringericht werd was he nodig de brede trap naar de ingang van de kerk te bouwen.
Het interieur bestaat uit een enkel schip. Het dwarsschip is in het begin van de 20e eeuw door Francesco Ferranti van schilderingen voorzien.
Het exterieur wordt gekenmerkt door een hoge muur, waarboven de in 1464 door Pietro Lombardi voltooide toren uitsteekt. De torenspits is achthoekig. De apsis, het oudste deel van de kerk, is in de 1e verdieping van deze toren geïncorporeerd.
He tportaal is eveneens overgebleven van de oorspronkelijke versie van de kerk en stamt, zoals op de boog geschreven staat, uit 1468. Deze boog rust op verstrengelde pilaren. Er zijn ook enige trompet-spelende cupido’s te zien. De gebeeldhouwde schoenmakerswerktuigen geven aan dat het de gilde van deze beroepsgroep was die voor de bouw betaald had.
De meeste schilderijen in de kerk stammen uit het begin van de 20e eeuw. Er zijn ook enige resten van een houten koor uit de 15e eeuw te zien, alsmede een aardewerken Pietà uit het begin van de 15e eeuw.
In 1888 moest het klooster verbouwd worden om de aanleg van de straat naar Macerata mogelijk te maken.