Gondels Venetië

Wie aan Venetië denkt, denkt automatisch aan gondels. Ooit waren deze sierlijke vaartuigen het belangrijkste openbaar vervoersmiddel van de stad, maar tegenwoordig worden ze nog vrijwel alleen gebruikt door toeristen om een “authentieke” ervaring te beleven. Een pittoresk schouwspel blijft het echter wel en natuurlijk is het veel mooier dan de enorme cruise ships die de kanalen van de stad af en toe onveilig maken.

Gondels Venetië

Geschiedenis

Gondel Venetië
Een gondel onder de Rialtobrug

De eerste gondole zijn rond het jaar 1100 gemaakt, al zijn er ook mensen die denken dat ze al in de 7 eeuw bestonden. Uit oude schilderijen valt op te maken dat ze echter pas in de 15e eeuw echt populair werden. Ze werden enkel door de meer welstaande burgers gebruikt en kunnen dan ook beschouwd worden als een soort waterkoetsen.

De gondels waren ontworpen om door de ondiepe wateren van de kanalen van de stad te kunnen varen.

De eerste versies hadden 12 riemen.

Later werden ze kleiner, maar kregen wel een hut, die felze genoemd werd. Deze hut was vooral bedoeld om de rijke mensen voor de blikken van gluurders te beschermen. Het bestaan van deze hut leidde er weer toe dat de Venetiaanse bruggen opgehoogd moesten worden. Het is vanaf dit moment dat de gondels zwart geschilderd zijn.

Nadat de gondels steeds uitbundiger versierd werden kwam er in de 1609 een decreet dat dit verbood. Vanaf dat moment mochten ze enkel nog een gekrulde staart, een stel zeepaardjes en de typische voorsteven hebben. 

Beschrijving

Elke gondel bestaat uit precies dezelfde 280 delen. De linkerzijde (bakboord) is langer dan de rechterzijde. Dit is noodzakelijk is om rechtdoor te kunnen varen aangezien er maar aan één kant een roeier is en de boot anders naar rechts zou gaan. Om het roeien te vergemakkelijken zal de gondelier er ook altijd voor zorgen dat er aan stuurboord meer, of zwaardere passagiers zitten dan aan de andere kant. Behalve in het Canal Grande varen gondels in Venetië altijd aan de linkerkant.

Een van de opvallendste kenmerken van de gondel is de ferro da prua. Dit is de S-vormige kam op de voorsteven, dat ervoor zorgt dat het gewicht van de gondel in balans blijft. De S-vorm verwijst naar de loop van het Canal Grande, terwijl de zes tanden van de kam naar de sestieri verwijzen. De tand die naar binnen steekt symboliseert het eiland Giudecca. Het boogje boven de laatste tand is de Rialtobrug en de hoogste tand de Kapel van de Doge.

Gondels zijn van acht verschillende soorten hout gemaakt. Elke houtsoort heeft een andere rol, die afhankelijk is van de hardheid en de flexibiliteit. De constructie begint met de selectie van de assen, waarna men een jaar moet wachten om deze te laten drogen. Na de keuze moeten deze een jaar lang drogen. Na de assen volgen de zijkanten en hierna de rest van de boot. Nadat de gondel waterdicht is gemaakt volgen er zes lagen verf, voordat uiteindelijk de versieringen toegevoegd worden.

Een werkplaats waar gondels, maar ook andere kleine boten als mascarete, sandoli en caorline gemaakt of gerepareerd worden heet squero. Deze werkplaatsen zijn zelf ook van hout gemaakt en zijn open aan de waterkant. Om het aanleggen en weer te water laten te vergemakkelijken is de oever schuin.

Er zijn nog maar vijf plekken waar de traditionele gondels gemaakt worden. De bekendste hiervan is de Squero di San Trovaso.

Een belangrijke rol is ook weggelegd voor de zogeheten remer, die de roeiriemen en de zogeheten notehouten forcole vervaardigt. Dit zijn de houders waarin de roeiriemen geplaatst worden. Deze moeten een precies bepaalde vorm hebben, om de roeiriemen de juiste beweging te laten maken.

Gondeliers

De gondoliere zelf is natuurlijk emblematisch voor de stad. Om dit beroep te mogen uitoefenen moet men naar een speciale school. Behalve roeien moet men hier ook de geschiedenis van de stad leren kennen en enige talen leren spreken. Er zijn op het moment ongeveer 600 gondoliers, onder wie pas sinds kort enige vrouwen. Gondoliers zijn gekleed in een gestreept overhemd, een zwarte broek en een strooien hoed. Dit uniform is overigens van recente aard en is ontstaan na een film van Dino Risi uit 1958, “Venezia, la Lune a Tu”. 

Prijzen

Tegenwoordig worden de beroemde gondels van Venetië enkel nog door toeristen gebruikt en is de openbaar vervoersfunctie overgenomen door de vaporetto‘s. Er zijn vaste prijzen voor ritjes in een gondel, maar hier houdt men zich niet altijd aan en dus is onderhandelen vaak noodzakelijk. ’s Avonds is het duurder.

Een 30 minuten durende rondvaart kost 80 Euro. Er mogen niet meer dan 6 personen op de boot. ‘s Nachts is er een toeslag van 20 Euro. Deze prijzen staan overal netjes aangegeven.

Er zijn ook enige gondels die meer als openbaar vervoer dienst doen. Op plekken waar er geen bruggen zijn worden deze gebruikt om het Canal Grande over te steken. In tegenstelling tot normale gondels hebben deze twee roeiers. De prijs is 2,50 Euro per persoon. De dienstregeling is van 07.00 tot 19.00 uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *