De meest romantische brug van Rome ligt niet in het centrum: De Ponte Milvio, vroeger gewoon een van de bruggen over de Romeinse rivier de Tiber, is hard op weg een van de belangrijkste toeristische attracties van de stad te worden. Dit alles als gevolg van een romantisch boek (Ho Voglia di Te door Federico Moccia) en een film met dezelfde titel. De Ponte Milvio verbindt het quartiere Parioli met het quartiere Tor di Quinto.
Ponte Milvio Rome
Roman en film
In de roman, waarvan de titel in het Nederlands vertaald kan worden als Ik Heb Zin in Jou, hebben de twee protagonisten een hartstochtelijke relatie die ze bezegelen door een fietsketting aan een lantaarnpaal op de Ponte Milvio te bevestigen en de sleutel ervan in de rivier te gooien.
Vooral nadat de roman verfilmd was, deden honderden jonge Romeinen hetzelfde, wat tot gevolg had dat de lantaarnpalen op het punt stonden onder het gewicht te bezwijken. Men besloot daarom om er nog een aantal palen bij te zetten. Ook werd er een website gemaakt waarop koppeltjes een virtuele ketting aan de brug konden bevestigen. De situatie werd later onhoudbaar en in 2012 zijn de kettingen van de brug verwijderd.
Verschillende reisgezelschappen hebben de brug ondertussen aan hun routes toegevoegd.
Geschiedenis
De Ponte Milvio is een zeer oude brug, gebouwd waar toen het noordelijkste deel van Rome was en waar de Via Flaminio, de Via Cassia en de nu minder beroemde maar in de oude tijd van het Romeinse Rijk zeer belangrijke Via Clodia en Via Veientana samenkwamen.
De brug werd voor het eerst genoemd in het jaar 207 voor Christus. In die tijd was hij van hout, maar in 110 v.Chr. liet Marco Emilio Scauro een nieuwe bakstenen versie bouwen.
De brug kreeg al snel een zekere reputatie. Volgens de historicus Tacitus ging keizer Nero vaak naar de Ponte Milvio voor “losbandigheden”.
In 1458 gaf Paus Martinus V de opdracht de overgebleven houten delen te verwijderen. Ook liet hij het Fortilizio del Tripizone aan de noordkant van de brug verwijderen.
De belangrijkste restauratie vond echter in 1805 gedurende de ambtsperiode van Paus Pius VII plaats. Hij liet Giuseppe Valadier twee bogen toevoegen, de laatste houten delen door steen vervangen en de toren aan de noordkant door een robuuste poort vervangen.
Na nieuwe beschadigingen in 1849 werd de brug in 1871 door Francesco Azzurri opnieuw gerestaureerd.
Nadat de brug was afgebroken door Garibaldi (1849) om de Franse troepen tegen te houden, liet Paus Pius IX hem door Francesco Azzurri opnieuw opbouwen. Domenico Pigiani kreeg de opdracht een beeld van de “Onbevlekte Ontvangenis” te beeldhouwen. Een ander beeld van de “Heilige Johannes Nepomuceno” stond er al.
Een andere beeldengroep, de “Doop van Jezus”, die aan de zuidkant stond, is sindsdien verplaatst naar het Museo di Roma a Palazzo Braschi.
Van de oude Romeinse structuur zijn enkel de twee bogen bij de linkeroever overgebleven.
Toen de Ponte Flaminio in 1951 werd gebouwd, werd de Ponte Milvio relatief overbodig en in 1978 werd hij gesloten voor het verkeer.
Rondom de Ponte Milvio
Het gebied rond de Ponte Milvio is nu een van de favoriete plekken voor jonge Romeinen om te flaneren en te genieten van een aperitivo in een van de vele cafés. Er is ook een vrij grote weekdagmarkt vlak bij de brug.
Christendom
Wat veel mensen niet weten is dat de Ponte Milvio een belangrijke rol gespeeld heeft in de wereldgeschiedenis. In 312 vond de “Slag bij Ponte Milvio” (ook wel de “Slag bij Saxa Rubra” hier plaats. Constantijn I versloeg hier zijn rivaal Maxentius na in een droom een kruis met de woorden In hoc signo vinces (“in dit teken zul je overwinnen”) gezien te hebben. Keizer Constantijn stond hierna een volledige integratie van het Christendom in zijn rijk voor.